Love is not a victory march, it is a cold and it’s a broken hallelujah…

Είναι φορές που απλώς νιώθεις πως δεν έχεις τίποτα να πεις. Προσπαθείς να ανασυγκροτήσεις τις δυνάμεις σου, να μοιράσεις τις σκέψεις σου στις σωστές μεριές, να βρεις  την άκρη στο κουβάρι του μυαλού και να το πιάσεις ξανά από την αρχή.

Η φυγή ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Τόπος της  αυτοεξορίας μου η Νεάπολη. Από το μπαλκόνι μου να μετράω τα φώτα των Κυθήρων και τα σπιτάκια της Ελαφονήσου. Να ταξιδεύω με τη φαντασία και τις αφηγήσεις των ντόπιων στα χρόνια που ο παππούς μου ήταν δάσκαλος στα Βάτικα και να τον γνωρίζω ξανά από την αρχή. Να βρίσκω το καλοκαίρι στην καρδιά του χειμώνα. Να ψάχνω με τις ώρες για κοχύλια, τυλίγοντας το κασκόλ γύρω από τον λαιμό μου και να βουτώ τα πόδια μου στη θάλασσα ώσπου να μην τα νιώθω πια. Να μην κοιτάζω πια το ρολόι. Να μη με νοιάζει αν όλα θα γίνουν στην ώρα τους. Να αποδρώ, να το σκάω και να φεύγω μακριά, μακριά, μακριά…