Ξανά μαζί…

Το να γυρνάς μετά από χρόνια κάτω από συνθήκες πέρα για πέρα διαφορετικές σε μέρη στα οποία βρέθηκες παλιότερα και μπορεί να σε ενθουσίασαν, να σου έκαναν απλώς εντύπωση ή ακόμα και να σε άφησαν σχεδόν αδιάφορο έχει μια γοητεία που δε μετριέται σε φωτογραφικά στιγμιότυπα, εισιτήρια μουσείων και άλλα ταξιδιωτικά κλισέ.

Τη Μαδρίτη τη γνώρισα το 2000. Τότε την είχα βρει κάπως μουντή, υπερβολικά «μεγαλόπρεπη» για τα γούστα μου, σε σύγκριση με την αέρινη Βαρκελώνη. Τη συνάντησα ξανά το 2004. Με επιφυλακτικότητα και –ομολογώ- αρνητική προδιάθεση. Στη διάθεσή μου είχα μπόλικο χρόνο κι έτσι την περπάτησα, ώσπου τα πόδια μου πρήστηκαν και δεν με κρατούσαν άλλο. Σεργιάνισα στις γειτονιές της, βόλταρα στην Chueca, το Lavapies, τη Malasana. Παραδόθηκα στην εξωστρέφειά της. Κατάλαβα πως η Μαδρίτη έχει γωνιές, κι οι γωνιές ως είθισται θέλουν το χρόνο τους για να τις ανακαλύψεις. Όταν, μερικούς μήνες αργότερα επέστρεψα, αυτή τη φορά για τη διεθνή έκθεση (feria) σύγχρονης τέχνης ARCO 2005, είδα μια άλλη Μαδρίτη, ακόμα πιο ζωντανή, πιο γιορτινή. Ίσως βέβαια και να ήθελα εγώ να τη δω έτσι.

Δεν ξέρω πως θα ‘ναι τώρα, δυο χρόνια αργότερα. Ξέρω όμως πως αυτή την πόλη δεν τη νιώθω απλώς οικεία αλλά δικιά μου. Έχει ατμόσφαιρα, έχει χαρακτήρα, έχει παλμό… Ό,τι κι αν προκύψει, ένα δείπνο στο La Musa (http://lamusalatina.com) πάντως θα το εισηγηθώ. Θα είμαστε 3, μπορεί και 4 (ή μήπως 5, Μελινάκι;). Και αν μη τι άλλο θα ‘χουμε πολλές ιστορίες να αφηγηθούμε και πολλές Μαδρίτες να μοιραστούμε σε τούτη τη φθινοπωρινή μας σύναξη…

Advertisements

3 Comments

  1. Chryssa said,

    September 26, 2007 at 11:03 am

    Κοριτσάκι! Δεν ξέρεις τί ωραίο που είναι, που μοιράζεσαι μαζί μας το ταξίδι σου! Χαίρομαι πολύ που το ζεις με όλο σου το είναι… τουλάχιστον έτσι φαίνεται απ’τις εξιστορήσεις σου! είναι σαν αυτό το ταξίδι να σε οδηγεί σε όμορφα μονοπάτια σκέψεων κι αναζητήσεων! Θα χαρώ να διαβάσω τη συνέχεια!!! Keep updating us! it’s great!!! xx

  2. in cocoon said,

    October 1, 2007 at 5:57 pm

    τη δικιά σου μαδρίτη ήθελα κι εγώ να γνωρίσω – τελικά.
    όμως, όχι.
    οι διακοπές μου εκεί με προίκισαν με υψηλότατο πυρετό και πρησμένες αμυγδαλές.
    στο σπίτι που με φιλοξενούσαν, στο δωμάτιο που το βλέμμα μου έμαθε σπιθαμή προς σπιθαμή, μύριζε μονίμως τηγανητά αυγά – από το παράθυρο που έβλεπε στον ακάλυπτο έρχονταν οι μυρωδιές από τα μαγειρέματα της χοληστερίνης γειτόνισσας.
    μόνον την πρώτη μέρα, όσο ακόμα μπορούσα να σταθώ, με ζαλάδα παρόλα αυτά στο Πράδο, αυτήν έχω να θυμάμαι. οι φιγούρες του Γκόγια και του Μπος. ακόμα βλέπω εφιάλτες. αλήθεια.

  3. filmlover said,

    October 1, 2007 at 8:16 pm

    Κρίμα που επισκέφτηκες τη Μαδρίτη υπό αυτές τις συνθήκες… Δε με τρέλανε ιδιαίτερα, για να είμαι ειλικρινής, αλλά – αν μη τι άλλο – είναι μια ζωντανή πόλη που θέλει αντοχές και σίγουρα όχι πυρετό για να την εξερευνήσεις!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: